تومور ویلمز (Wilms Tumor) تاریخ : 1395/06/22 زمان : 20:15 تعداد بازدید : 89

 

تومور ویلمز شایع ترین سرطان کلیه در کودکان است. اغلب در اطفال 4-3 ساله وجود داشته و در کودکان بعد از 5 سالگی کمتر دیده می شود. معمولا یک کلیه را مبتلا می کند ولی گاهی هر دو کلیه می تواند بوسیله تومور ویلمز گرفتار شود. پیشرفت در تشخیص و درمان آن باعث بهبود پیش آگهی این بیماری شده است.

 

علائم :

تومور ویلمز همیشه علائم و نشانه های بالینی ندارد و کوکان مبتلا ممکن است سالم به نظر برسند. علائم آن می تواند شامل تورم شکم، لمس توده شکمی، درد شکم، تب و وجود خون در ادرار باشد.

 

علل:

علت آن مشخص نشده است. این سرطان به دنبال خطا و اشتباه در DNA  سلولی ایجاد می شود. این خطای سلولی باعث تولید سلول های سرطانی و ایجاد تومور کلیوی می شود که بتدریج منجر به از بین رفتن سلول های نرمال بافت کلیه می گردد. در موارد کمی این خطای DNA  از والدین به کودک منتقل می شود ولی در اغلب موارد ارتباطی با تومور ویلمز و ابتلای آن در والدین وجود ندارد.

 

فاکتورهای خطر:

شیوع تومور ویلمز در سیاه پوستان بیشتر است. در نژاد های آسیایی نسبت به سایر نژاد های جهان، کمتر دیده می شود. داشتن سابقه فامیلی مثبت ابتلا به این سرطان در یک خانواده، احتمال شیوع آن را در آن خانواده بیشتر می کند. تومور ویلمز در مبتلایان به انیریدیا(عدم تشکیل مادرزادی عنبیه)، همی هایپرتروفی(غیر قرینه بودن اندام ها و بزرگی یکی از آن ها نسبت به دیگری)، هایپوسپادیاس (نابجایی محل خروجی مجرای ادرار) و بیضه های پایین نیامده بیشتر دیده می شود.

تومور ویلمز در سندرم های نادر زیر هم شایع تر است. این سندرم ها عبارتند از: سندرم WAGR (شامل تومور ویلمز، انیریدیا، ناهنجاری های دستگاه تناسلی و سیستم ادراری و عقب ماندگی ذهنی)

سندرم DENIS- DRASH (شامل تومور ویلمز، بیماری کلیوی، پسودوهرمافرودیسم مردانه که در آن یک پسر بچه با وجود بیضه متولد می شود ولی خصوصیات زنانه ظاهری دارد.)

سندرم BECKWITH- WIEDEMANN (که با بزرگی ارگان های داخل شکمی و زبان بزرگ خود را مشخص می کند.)

 

اقدامات و بررسی های تشخیصی:

برای تشخیص تومور ویلمز اقدامات و برسی های زیر توصیه می شود:

معاینه بالینی که در آن پزشک علائم ممکن در تومور ویلمز را در بیمار خود جستجو می کند. آزمایشات خون و ادرار برای  کودک انجام می شود. اقدامات تصویر نگاری که وجود تومور در کلیه یا کلیه ها را مشخص می کند و شامل سونو گرافی، CT اسکن و MRI  می باشد. نهایتا جراحی و برداشتن کلیه و ارسال آن به پاتولوژی جهت تعیین ماهیت آن، جنس و نوع تومور، سرطانی و غیر سرطانی بودن آن و میزان توسعه و پیشرفت آن لازم است. در عین حال جراحی نقش درمان و تعیین مرحله بیماری را هم ایفا می کند. مرحله بندی یا   تعیین میزان پیشرفت کمی سرطان، به تصمیم گیری در خصوص پروتوکل درمانی بعد از عمل کمک می کند. مرحله 1 تومور محدود به یک کلیه بوده و با درمان جراحی به طور کامل ریشه کن می شود. مرحله دوم سرطان خارج از کلیه را نیز شامل شده و و بافتهای اطراف کلیه مثل عروق خونی و چربی های اطراف کلیه را مبتلا می سازد. در این مرحله نیز برداشتن توده ی سرطانی با جراحی، به طور کامل امکان پذیر است. مرحله سوم وقتی است که بافت های بیشتری همچون غدد لنفاوی اطراف کلیه و ارگان های نزدیک به کلیه گرفتار شده و ممکن است به کمک جراحی بافت های تومورال به طور کامل برداشته نشود. مرحله چهارم زمانی است که ارگانهای دور دست مثل ریه، کبد، استخوان ومغز گرفتار شود. مرحله پنجم وقتی است که هر دو کلیه گرفتار باشند.

 

درمان:

جراحی: به صورت برداشتن قسمتی از کلیه ها شامل مواردی است که تومور خیلی کوچک بوده و یا اینکه کودک به طور مادزادی تک کلیه ای باشد. در موارد دیگر برداشتن کامل کلیه ی مبتلا به همراه بافت های اطراف آن شامل حالب، غده آدرنال وغدد لنفاوی آن سمت انجام می شود. نهایتا در گرفتاری دو طرفه کلیه ها حتی المقدور محل های مبتلا برداشته شده و بقیه کلیه ها در دو سمت حفظ می شود. البته در موارد کمی مجبور به برداشتن هر دو کلیه و دیالیز بعد از عمل شده و نهایتا بعد از درمان قطعی نیاز به پیوند کلیه پیدا خواهد شد.

 

شیمی درمانی: داروهای قدرتمندی هستند که باعث مرگ سلول های سرطانی می شوند. این داروها از طریق وریدی یا خوراکی مصرف می شوند. عوارض شایع آن شامل بی اشتهایی، تهوع، استفراغ، ریزش مو و عفونت های مکرر است. شیمی درمانی قبل از جراحی برای کوچک کردن اندازه تومور و  ایجاد قابلیت برداشتن راحت تر آن با عمل جراحی، به کار برده می شود. همچنین بعد از جراحی برای نابود کردن سلول های باقیمانده مورد استفاده قرار می گیرد. شیمی درمانی در موارد غیر قابل جراحی و نیز در بیماران با ابتلای دو طرفه به منظور کوچک کردن تومورو آماده نمودن بیمار برای جراحی، به کار برده می شود.

 

رادیوتراپی: یکی از روش های آن، استفاده از اشعه ایکس برای کشتن سلول های سرطانی است. بچه روی میزی خوابانده شده، دستگاه رادیوتراپی از روی آن می گذرد، هدف مشخصی را با تشعشعات اشعه ایکس هدف گیری کرده و باعث نابودی سلول های سرطانی می شود. بعد از عمل جراحی به منظور کشتن و انهدام سلول های سرطانی باقیمانده و یا سلول های سرطانی که حین عمل پخش می شوند، رادیوتراپی انجام می شود.

 

توصیه به والدین:

والدین بیماران مبتلا به تومور ویلمز این موارد را باید رعایت کنند. اسباب بازی وکتاب مورد علاقه کودک در طی بستری و یا حضور در درمانگاه توسط والدین آورده شود. لازم است همراه بچه حضور داشته و توضیحات لازم در خصوص اقدامات تشخیصی و درمانی را با زبان خود نیز به کودک بیان کنند. زمانی را برای بازی کودک چه در زمان بستری در بیمارستان چه در منزل در نظر بگیرند. در صورت بهبود حال عمومی، شرایط لازم برای فعالیت فیریکی و ورزش کودک را مهیا کنند. وضعیت عمومی بیمار باید توسط والدین ثبت شود. اگر منع پزشکی وجود نداشته باشد، شرایط تغذیه مطلوب و دلخواه کودک فراهم شود. به بهداشت دهان و دندان کودک توجه ویژه شود. قبل از واکسیناسیون با پزشک معالج مشورت شود. با بچه های دیگر معاشرت نماید، مگر اینکه منع پزشکی داشته باشد.

 

پیشگیری:

 ابتلا به تومور ویلمز قابل پیشگیری نیست.

 

 

 

 

 

 

 

 

کاربر : تاریخ : ساعت :

Thanks for you for promote the science




فرستادن دیدگاه


نام :

دیدگاه :

کد را در کادر زیر وارد نمائید :


آمار بازدید